Kolor i dźwięk

Mowę, muzykę i inne dźwięki udało się zsyn nizować z filmem już w 1900 roku, co zc zaprezentowane na Wystawie Światowej w Paryżu.

Dźwięki nagrywano na płytę gramofonową, i skanie zadowalającego efektu było zadanierr ratora. Nie było to proste i operator musiał c dokonywać regulacji aparatury synchronizi służącej do projekcji z towarzyszeniem dźw Niedogodność tę usunięto w 1906 roku Francuz Eugene Lauste opatentował metodę n wania dźwięku na taśmie filmowej. Zapewni ciągłą synchronizację dźwięku i obrazu.

Produkcje filmów niemych kontynuowano jednak je przez wiele lat i nawet tak znany film, jak Śpiewak jazzbandu Ala Jolsona, posiadał zaledwie kilka krótkich sekwencji z mową i muzyką, odgrywanych zresztą z płyt.

Pierwszy komercyjny system filmowania w kolorze, nazwany Kinemacolor, powstał w 1906 roku i był dziełem Anglika George Smitha. Pierwsza prezentacja tej nowości miała miejsce w 1909 roku w Londynie, a składało się nań parę krótkich filmików nakręconych w Anglii oraz Francji.