Informacje ogólne

Film – utwór audiowizualny, składający się ze scen, które z kolei składają się z jednego lub więcej (do kilkudziesięciu) ujęć.

Pierwotnie filmy wyświetlano w kinach, współcześnie również w telewizji i za pomocą innych urządzeń, takich jak magnetowidy, odtwarzacz DVD, Blu-ray i komputery.

Zanim telewizja stała się ogólnodostępna, ludzie prawie co tydzień chodzili do kina, by zobaczyć najnowszy film. To, co z początku było zaledwie ekscytującą ciekawostką, szybko przekształciło się w jedną z najbardziej dochodowych gałęzi przemysłu rozrywkowego.

Pierwsze próby stworzenia ruchomych obrazów podejmowano w drugiej połowie XIX wieku. Zasada byta prosta: wykonywano szybko jedna po drugiej fotografie danej sceny, a następnie oglądano je w takim samym tempie. Dawaio to złudzenie ruchomego obrazu. Choć zasada była prosta, to technologia potrzebowała jednak nieco czasu na rozwinięcie się. Niektóre z pierwszych kamer „filmowych" miały wiele odrębnych obiektywów oraz migawek, by móc szybko wykonywać zdjęcia. Otrzymane fotografie były przekładane do specjalnego odtwarzacza, w którym można było oglądać „ruch". Niekiedy to samo urządzenie służyło zarówno do wykonywania zdjęć, jak i do ich oglądania.

Do rozwoju kinematografii przyczyniło się wielu wynalazców różnych narodowości. Należy spośród nich wymienić Louisa LePrince*a. Williama Friese-Greene'a. Thomasa Alvę Edisona oraz Augustę i Louisa Lumiere.

Pierwsza komercyjna prezentacja filmu odbyta się w 1894 roku w Nowym Jorku. Widzowie oglądali wtedy obraz przez specjalne urządzenia zwane kinetoskopami. W marcu 1895 roku bracia Lumiere urządzili pierwszy pokaz filmu Wjazd pociągu na dworzec wyświetlanego na dużym ekranie. Byta to jednocześnie prezentacja nowego systemu paryskim przemysłowcom. Dwa miesiące później podobny system zaczął funkcjonować w Stanach Zjednoczonych, gdzie firma Lambda Company rozpoczęła płatne rozpowszechnianie własnego filmu. W końcu w 18% roku w Nowym Orleanie (USA) otworzono pierwsze stałe kino.

W tamtych czasach urządzenia do kręcenia świetlania filmów nie różniły się w zasadź tych używanych dzisiaj. Brakowało tylko n wości nagrywania ścieżek dźwiękowych, filmy były nieme. Zamiast słów padających z nu umieszczano na nim krótkie teksty pomć ce widowni śledzenie akcji. Filmy wzbog; muzyką, graną podczas projekcji na żywo kinowego pianistę, zwanego taperem.